Fan-Fiction

[Short Fic K Project][MikoRei] First Kiss Last Kiss

posted on 30 Sep 2013 18:12 by aisouno in Fan-Fiction

Title: First Kiss Last Kiss

Fandom: K Project

Author: Ararine Neva

Paring: Suoh Mikoto x Munakata Reisi

Rating: PG 13+

Summary: สุโอ คุณมันคนเห็นแก่ตัว


<<First Kiss Last Kiss>>

ฉึก

กลิ่นสนิทเหล็กฟุ้งกระจายแสบจมูก  ดอกไม้สีแดงน่ารังเกียจเบ่งบานบนพื้นหิมะ  แรงที่ส่งผ่านมาขณะแทงดาบเข้าไปทำให้มือชา ของเหลวอุ่นสีแดงไหลอาบมือที่สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ดาบเดโมเคลสที่ร่วงหล่นสลายหายไปแล้ว

เขากระชากดาบทิ้งไปไกลอย่างขยะแขยงอย่างที่ไม่เคยเป็น ร่างสูงโปร่งตรงหน้าทรุดตัวลง แขนที่เมื่อครู่กางออกเพื่อรับความตาย กอดตัวเขาไว้

อ้อมกอดครั้งแรก และครั้งสุดท้าย

เขารู้ดีว่าอ้อมกอดนี่เพื่อประคองตัวไม่ให้ล้มลงเท่านั่น แต่กระนั้นความอบอุ่นที่โหยหามาตลอดทำให้เขาห้ามใจตัวเองไม่ให้กอดอีกฝ่ายตอบไม่ได้

"ขอโทษนะ แอนนา ฉันไม่สามารถให้เธอเห็นสีแดงที่เธอชอบได้อีกแล้ว" เสียงที่เปล่งออกมาอย่างยากลำบาก ทำให้น้ำตาที่อดกลั้นไว้มาตลอดไหลออกมาจนดวงตาแสบร้อน หัวใจกรีดร้องอยากตะโกนคำพูดมากมายที่พร้อมพรั่งพรูงออกมา หากทำได้เพียงโอบกอดอีกฝ่ายแน่นขึ้นเท่านั้น

ความอบอุ่นจากตัวอีกฝ่ายลดลงอย่างรวดเร็วอย่างน่าตื่นตะหนก ราวกับหิมะที่โปรยปรายลงมาช่วงชิงความอบอุ่นนี้ไป

หัวใจที่เต้นอยู่ทางด้านขวาอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

ไม่ ไม่นะ ได้โปรด ขอร้องเถอะ อย่าเพิ่งไป

ยังมีคำพูดมากมายที่อยากพูด ยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังอยากทำด้วยกัน

ทั้งที่คนตรงหน้าเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ ไม่สนใจเลยว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไงกับการกระทำของตัวเอง เป็นพวกป่าเถื่อน ไร้อารยธรรม เอาแต่เรื่อยเฉื่อยไปวันๆไม่ก็ก่อเรื่องตีกับชาวบ้าน สร้างปัญหาจนเขาต้องมาคอยตามล้างตามเช็ดประจำ

แต่กระนั้นก็อบอุ่น และอ่อนโยนยิ่งกว่าใคร ถึงภายนอกจะดูน่ากลัวยังไง แต่ความจริงแล้วอีกฝ่ายใจดีและใจกว้างแค่ไหนเขารู้ดี และความอบอุ่นอ่อนโยนนี้ที่เขาโหยหามาตลอด สิ่งเหล่านี้ทำให้เขาวางมือจากอีกฝ่ายไม่ได้เลย

เขารู้ดีว่าเด็กหนุ่มคนนั้นสำคัญแค่ไหนสำหรับอีกฝ่าย เพราะงั้นเขาถึงจะล้างแค้นให้ จะล้างแค้นแทนให้เอง เพราะงั้นวางมือลงได้ไหม อย่าทำลายตัวเองแบบนี้

ทั้งๆที่บอกนายว่าจะแก้แค้นให้ ทั้งๆที่กล่อมหาเหตุผลสารพัดให้วางมือ อ้างทั้งตัวนายเอง ทั้งสมาชิกในแคลนนาย ทั้งเด็กผู้หญิงคนนั้น ทั้งประชาชนที่ไม่รู้เรื่อง แต่นายก็หัวดื้อไม่ยอมวางมือเลยสักนิด คิดแต่จะแก้แค้น ไม่สนใจอะไรเลย

หรือว่านายคิดจะตายอยู่แล้ว คิดจะตายตามเด็กหนุ่มคนนั้นไป เพราะงั้นถึงไม่สนใจคนอื่นที่ต้องเจ็บปวดถ้าสูญเสียนายไป

สุโอ มิโคโตะ นายมันคนเห็นแก่ตัว

นายรู้อยู่แล้วว่าฉันคิดยังไงกับนาย นายรู้อยู่แล้วว่าฉันพยายามช่วยนายมากแค่ไหน แต่นายก็บีบจนฉันต้องทำแบบนี้ ทำสิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวดยิ่งกว่าตายทั้งเป็น แล้วนายก็หนีไปอยู่กับเด็กหนุ่มคนนั้น ทิ้งความเจ็บปวดไว้ให้กับคนอื่น

เขาประคองร่างไร้วิญญาณนอนหนุนตักตัวเอง มือเปื้อนเลือดลูบใบหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะจุมพิตที่ริมฝีปากเย็นชืดเบาๆ จูบแรกและจูบสุดท้าย เขาแย้มยิ้มทั้งน้ำตา

ราตรีสวัสดิ์ สุโอ

ขอให้คุณมีความสุขกับเขาบนนั้นนะ

 
-----------------------------------------------------------
ฟิคสั้น สั้นจริงๆ อารมณ์ชั่ววูบมันน่ากลัวขนาดนี้เชียว พิมพ์ในโทรศัพท์สองชั่วโมงเสร็จ นี่เรียกว่าสุดเผาเลยนะเนี่ย ขอบคุณ @Sarelrus Revena ในฐานะที่ยืมไตเติ้ลกับแท็กนะค่ะ 
 

[Fanfic] 1/2 Prince - My dear NPC

posted on 18 Mar 2013 19:47 by aisouno in Fan-Fiction

Fanfiction Title :  My dear NPC

Pairs : เหลิงหู่ x เคนชิน (Arcticfox x Kenshin)

Rate : YAOI 18+

Warning : 1.เป็นช่วงเวลาก่อนในเล่มSP 1 ปี

                2.มีเนื้อหาเกี่ยวกับรักร่วมเพศ ถ้ารับไม่ได้ กดปิด

                3.18+ เด็กดีไม่ควรอ่านนะจ๊ะ 555+ 

 

 

 

พวกเธอเคยมีความรักไหม 

แล้วอะไรคือความรัก อะไรคือกฎเกณฑ์ของความรัก

นักฆ่าไม่จำเป็นต้องมีความรัก  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าห้ามมี

ความรักของฉันผิดแปลกทุกอย่าง 

หลงรักสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ หลงรักเพศเดียวกัน

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดจะเสียใจ 

 

”อือ..” เสียงครางกระเส่าหลุดจากริมฝีปากบางอย่างไร้การควบคุม ในขณะที่ลำคอกับใบหูถูกขบเม้น กระทบด้วยลมหายใจอุ่น ลิ้นร้อนเลียแผลเป็นที่ใบหน้าอย่างรักใคร่ ริมฝีปากเคล้าพวงแก้มแดงฉาด มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธรวบเอวบางไว้ไม่ให้หนี เข่าแทรกระหว่างขาเรียว ไม่ให้อีกฝ่ายไหลไปกองกับพื้นเสียก่อน

”เหลิง..เหลิงหู่..อึก..หยุด..อือ..”เสียงทุ้มหวานหาความจริงจังไม่ได้ ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรุกหนัก มือซ้ายเลื่อนลงมาบีบก้อนเนื้อนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว มือเรียวทั้งผลักทั้งดันทั้งทุบร่างสูงออกไป แต่ก็แพ้ให้กับความดื้อดึงของอีกฝ่าย

"อะ..เหลิง..เหลิงหู่..น..นี่มันห้องรับแขกนะ!!อึก!" ร่างบางสะดุ้ง เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่กดลงไปยังร่องหลุมผ่านเนื้อผ้า ใบหน้าหวานที่แดงอยู่แล้ว ยิ่งแดงจนแทบจะกลืนไปกับสีผมของตน ส่วนตัวต้นเหตุยิ้มรอยยิ้มหาได้ยาก ที่ไม่มีใครอยากเห็นออกมา แววตาดุๆของอีกฝ่ายพอมาอยู่บนใบหน้าแดงๆ ก็หาความน่ากลัวไม่เจอ

"ไม่มีใครอยู่สักหน่อย"

เสี่ยวเสี่ยวหลานกับฟงหลงหมิงไปทัศนศึกษากับโรงเรียน 2 วัน  

คนอื่นก็แบ็คแพ็คไปเที่ยวโอกินาว่าสิบวันสิบคืน โดยเจ้าซาลาเปามีลูกตากับนกไฟนั้นก็ไปด้วย

ส่วนเซี่ยหลิงก็หนีออกจากบ้านไปตั้งหกปีแล้ว ป่านนี้ยังติดต่อไม่ได้เลย

ช้ำเจ้าของบ้านก็เคยบอกว่า "จะมาค้างเมื่อไรก็ได้" ไม่เห็นเป็นการเสียมารยาทตรงไหน

พาผู้ชายมานอนในบ้าน ตอนเจ้านายไม่อยู่เป็นเรื่องท่ีไม่สมควรอย่างยิ่ง!

เคนชินตะโกนในใจ แม้ว่าเหลิงหู่จะมาเอง และเขาก็ไม่เต็มใจโดนล่งเกินแบบนี้ด้วยก็เถอะ

"อ๊า!ล..เหลิงหู่..พอ..พอได้แล้ว..อื้อ.." ร่างสูงทำหูทวนลม แกล้งสะกิดกดร่องนั้นให้หนักหน่วงขึ้น ส่งผลให้ร่างบางบิดร้องครวญครางหนักกว่าเก่า มือหนาจับคอระหงให้หันมารับจูบ ลิ้นอุ่นเลียกลีบกุหลาบบาง ก่อนจะแทรกเข้าไปสำรวจโพรงปากหวานล้ำ ตวัดเกี่ยวพันลิ้นเล็กไปมา จนมือเรียวเปลี่ยนมาเป็นขยุ้มเรือนผมดำ กดศรีษะลงให้จูบนี้ลึกลำ้กว่าเดิม

จิ้งจอกน้ำแข็งยิ้มพราย เลื่อนมือเตรียมปลดเข็มขัดอีกฝ่าย

ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง

"มีพัสดุมาส่งครับ~~" เสียงพนักงานไปรษณีย์ที่ดังจากนอกประตู ทำให้ดวงตาของเหลิงหู่เย็นยะเยือกขึ้นมาทันที เคนชินเห็นท่าไม่ดีรีบผลักร่างสูงออก จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนตรงไปเปิดประตู

"กรุณาลงตราประทับตรงนี้ด้วยครับ" เคนชินประทับตราก่อนจะรับพัสดุมา แล้วหันหลังกลับเข้าบ้าน

เหลิงหู่มองกล่องพัสดุ ก่อนส่งสายตาเป็นเชิงคำถาม 'ใครส่งมา''

"เสี่ยวหลงหนี่ชื้อของทางเน็ตมาอีกแล้วเท่านั้น" เคนชินเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ขณะเก็บพัสดุเข้าตู้ เพราะเจ้าของบ้านมักชื้อของมา ตั้งแต่สากเบือยันเรือรบ จนมีพัสดุส่งมาที่บ้่านเป็นปกติอยู่แล้ว

เหลิงหู่ทำหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไรก่อนจะรวบเอวบางเข้ามากอด

คนเสียเปรียบส่งสายตาดุไปให้ แต่อีกฝ่ายกลับพูดหน้าตายอย่างไม่สะทกสะท้าน "ไม่ได้เจอตั้งนาน ฉันคิดถึงนายจะแย่ ขอฉันอยู่กับนายทั้งวันเถอะ" เหลิงหู่หอมแก้มแดงๆ ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นมานอนบนโชฟา โดยที่ตนเองคร่อมไว้ แล้วจูบริมฝีปากหวานอย่างไม่รู้จักพอ ก่อนจัดแจงถอดเสื้อผ้าอีกฝ่าย ในขณะที่ร่างบางกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบ ดังนั้นเมื่อรู้สึกตัวอีกที เคนชินก็พบว่าบนตัวเหลือแค่กางเกง ที่เลื่อนลงมาจนแทบจะเห็นส่วนล่างตัวเดียว

"เจ้า..อือ..ไม่เอา.." เสียงดุเปลี่ยนเป็นเสียงคราง เมื่อเหลิงหู่เลื่อนริมฝีปากลงมาที่ลำคอ ขบเม้นจนเป็นรอยแดงไว้ทั่ว ก่อนมาขบเม้มติ่งสีชมพูจนเป็นไตแข็ง ในขณะที่มือขวาก็ลูบไล้แผงอกขาว ก่อนหมุนวนหยอกล้อกับติ่งสีชมพูอีกข้าง ให้ร่างบางเสียวกระสันเล่น ส่วนมือซ้ายก็ลูบไล้ไปตามสะโพกและต้นขา จนร่างบางครางออกมาเบาๆ

"เหลิง..เหลิงหู่..ท..ที่เตียง.."

"ไม่" ร่างสูงเมินเสียงอุทรณ์ ์ลากลิ้นร้อนมาตั้งแต่แผงอกจรดท้องน้อย ในขณะที่มือหนาก็แกล้งใช้นิ้วลากไล้ร่องอ่อนนุ่มด้านหลัง จนร่างบางแอ่นกายหนีด้วยความอาย ร้องครวญครางหนักกว่าเก่า

"ยังไม่ชินอีกเหรอ" เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ไม่วายเป่าลมร้อนใส่ให้จักจี้เล่นยิ่งทำให้ร่างบางก้มหน้าแดงๆงุด

เห็นนั้นผู้ได้รับฉายา "จิ้งจอกหน้ากากเงินผู้เย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก" ก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยนอันหาได้ยาก อดใจไม่ไหวที่จะหอมหน้าผากมนแรงๆ

"นายนี่มันไร้เดียงสาจริงๆ" แต่ก็งดงาม และแข็งแกร่ง ดวงตาสีนิลที่ดูเย็นชากลับแฝงความเศร้าสร้อยหงอยเหงา ทั้งหมดนั้นทำให้ฉันหลงใหลนายตั้งแต่แรกเห็น

ตอนแรกทำใจแล้วว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่จะได้นายมาครอง แต่ทันทีที่รู้ว่านายเป็น NPC ที่มีความนึกคิด หัวใจก็ลิงโลดขึ้นมา เกิดความคิดที่ใครที่ได้ยินก็ทำหน้าเหยเก เปลี่ยนนายให้เป็นผู้หญิงแล้วชื้อนายมาซะ เท่านี้ก็ได้นายมาครอบครองอย่างที่หวัง แต่ก็ต้องล้มเลิกความคิดนี้ไป ฉันไม่อาจปฏิบัติกับนายเหมือนสิ่งของได้ เพราะนายเองก็มี "หัวใจ" เหมือนฉัน ช่างปะไร ตอนนี้ฉันก็ได้นายมาเป็นของฉันอย่างที่ต้องการแล้ว นายจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ช่าง นายก็คือนายที่ฉันปรารถนามาตลอด นายที่ฉันรักที่สุด

เหลิงหู่มองส่วนอ่อนไหว ที่พยายามดันเนื้อผ้าออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนใช้ปลายนิ้วดึงกางเกงลงมาช้าๆ จนลงมากองกับพื้น ก่อนจะกอบกุมมันไว้เต็มมือแล้วรูดขึ้นลง ทำให้ร่างบางหวีดร้องด้วยความเสียวซ่าน

"อ๊า!..เหลิง..เหลิงหู่..ฮึก..หยุด!ฮ้า!" ยิ่งห้ามเมื่อยิ่งยุ ร่างสูงเร่งความเร็วขึ้น ช้ำวกไปขบเม้นใบหู กระซิบด้วยเสียงแหบพร่า

"นายแน่ใจ?"

"ดะ..ได้..ได้โปรด..ข..ข้า..ไม่ไหวแล้ว..." ร่างบางส่งเสียงครางกระท่อนกระแท่น ดวงตาสีดำฉายแววเว้าวอนอย่างเห็นได้ชัด เหลิงหู่ยิ้มที่มุมปากก่อนจะปล่อยมือ

เคนชินมองเหลิงหู่ ที่ยอมปล่อยตนไปง่ายๆอย่างงุนงง ก่อนจะพบว่าความร้อนระอุในร่างไม่ได้ลดลง ช้ำยังสุมอยู่ในร่างทำให้อึดอัดไปหมด ใบหน้าหวานหอบหายใจ จนหน้าแดงด้วยความทรมาน ช้อนตามองอีกฝ่ายที่ยิ้มแย้มอย่างสนุกสนาน

"..เหลิง..หู่"

"นายบอกเองว่าให้หยุด" เคนชินก้มหน้างุด ค่อยๆเอื้อมมือไปหวังจะช่วยตนเอง แต่กลับถูกฉุดไปจูบ

"เจ้า!!" ดวงตาสีนิลฉายแววเย็นยะเยือกทั้งที่หน้าแดงไปหมดด้วยความอับอาย ทำเอาเหลิงหู่ใจอ่อน หอมหน้าผากอีกฝ่าย ก่อนอ้าปากอมแกนกลาง ที่ชูชันของอีกฝ่าย จนมิด และดูดเลียมันอย่างรักใคร่ จนร่างบางครางเสียงหลง

เคนชินดิ้นพราด ครางไม่ได้ศัพท์ เผลอจิกเล็บลงบนโซฟาหนังแกะชั้นดี หวังบรรเทาความเสียวซ่าน เมื่อร่างสูงขบเม้นเบาๆ ร่างบางก็สะดุ้ง เผลอแอ่นกายรับสัมผัส ร้องเสียงสูง

เมื่อถึงขีดสุด ร่างบางหวีดร้องเสียงหลง ความร้อนปะทุออกมา เป็นหยาดสีขาวเต็มปากอีกฝ่าย เคนชินนอนเอาหัวพิงที่วางแขนอย่างหมดแรง มองเหลิงหู่ที่กลืนกินหยาดสีขาวของตนจนหมด อย่างไม่รังเกียจ ก่อนมองเขาด้วยสายสายตาอ่อนโยน ในขณะถอดเสื้อตนเองไปกองกับพื้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมเป็นลูกผู้ชาย ผิดกับรูปร่างผอมบางที่เห็นภายนอก

ถ้าเทียบรูปร่างกันแล้ว แม้พวกเขาจะเป็นพวกซ่อนรูปเหมือนกัน  แต่ตอนแรกเหลิงหู่เตี้ยกว่าเขานิดหน่อยเพราะอ่อนกว่า แต่เมื่อโตขึ้นมาเหลิงหู่ก็สูงกว่าเขา ช้ำฝึกจนล่ำกว่าเขาไปแล้ว

"เหลิงหู่..อึก!" เคนชินสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อปลายนิ้วเรียวยาวสอดเข้ามาในร่าง กัดฟันไม่ร้องสักแอะ ขณะที่มันค่อยๆเคลื่อนเข้าออกช้าๆ เพื่อให้เขาปรับตัว แต่มันก็เจ็บใช่เล่น จนเหลิงหู่ต้องจูบเบาๆเป็นการปลอบใจ ขณะที่สอดนิ้วที่สองเข้าไป แล้วร่างบางก็หลุดเสียงครางเบาๆออกมา เมื่อนิ้วที่สามตามมา

"อือ..เหลิง..หู่" ความอึดอัดที่ช่วงล่างทำให้ร่างบางเผลอบดเบียดตัวเข้าหาร่างสูงอย่างเผลอไผล ดวงตาเปรือฉายแววปรารถนาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ยิ่งทำให้ร่างสูงรู้สึกร้อนระอุไปทั้งร่าง

นิ้วทั้งสามถูกชักออกมา เมื่อเห็นว่าช่องทางถูกเตรียมพร้อมแล้ว ก่อนที่จะจับขาเรียวแยก เผยให้เห็นช่องทางสีชมพูเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงกระชิบข้างหู "จะเข้าไปแล้วนะ"

"เดี๋ยว! โอ๊ย!!!"  ร่างบางร้องลั่นเมื่อความใหญ่โตของอีกฝ่ายสอดแทรกเข้ามาในร่างจนมิด เผลอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของอีกฝ่าย ในขณะที่ขาเรียวก็รัดเอวหนาแน่น หยดน้ำสีใสคลอเบ้า แม้ยามปกติเขาจะแข็งแกร่งกว่าอีกฝ่ายแค่ไหน แต่เขากลับดูอ่อนแอเหลือเกินเมื่ออยู่ภายใต้ร่างอีกฝ่าย สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้อย่างหมดรูป เมื่อคิดเช่นนี้ทั้งร่างก็พากันเกร็ง จนร่างสูงรู้สึกได้

เหลิงหู่สูดลมหายใจลึก พร่ำบอกตนเองให้ใจเย็น แม้ว่าช่องทางที่ตอดรัดร่างกายของตนเอง จะร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะเชิญชวน ให้เขาสำรวจช่องทางนี้ต่อเร็วๆ  แต่ช่องทางที่คับแคบนี้ ก็ตึงเสียจนน่ากลัวว่า ถ้ารุนแรงเกินไปจะฉีกขาดเอาได้ หนำช้ำ ร่างที่รัดตนไว้แน่นก็สั่นเทาอย่างน่าสงสาร   ในขณะเดียวกันก็ช่างเย้ายวน จนแทบอยากบุกทะลวงให้รู้แล้วรู้รอด

นับตั้งแต่ที่เห็นร่างเปลือยเปล่านี้ครั้งแรก ครั้งแรกที่ได้ยินเสียงทุ้มหวานครวญครางที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางนั้น เขาก็เข้าใจความรู้สึกของกระลาสี ที่กระโจนลงทะเลไปหานางเงือกทันที ทั้งที่รู้ว่าอันตราย แต่ก็เย้ายวนเสียจนห้ามใจแทบไม่อยู่!

เหลิงหู่ลูบใบหน้าคนรักอย่างอ่อนโยน ก่อนบรรจงจูบหน้าผากมนอย่างเอ็นดู จมูกโด่งไล้ลงมาตามดั้งจนปลายแตะกัน ก่อนประทับริมฝีปากอย่างรักใคร่ วงแขนแกร่งรวบกอดคนรักอย่างนุ่มนวล ลิ้นอุ่นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากอีกครา แต่คราวนี้มันกลับค่อยๆสำรวจ ชักนำลิ้นเล็กอ่อนประสบการณ์ ์อย่างค่อยเป็นค่อยไป

สัมผัมอ่อนโยนทำให้เคนชินผ่อนคลายลง อัญมณีสีนิลปรือลงอย่างเคลิบเคลิ้ม   ทำให้ร่างสูงยิ้มอย่างพึงพอใจ

"ไม่ต้องกลัว อย่าเกร็ง ทนหน่อย" เหลิงหู่กระชิบข้างหูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ที่มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นที่จะได้รับ ก่อนค่อยๆขยับออกแล้วเสือกกายเข้าไปช้าๆ จนร่างบางส่งเสียงคราง

"อ๊า!!อือ!" ร่างบางบดเบียดตัวเข้าหาร่างสูงอย่างอึดอัด เผลอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของร่างสูงแน่น ได้แต่เพียงร้องเรียกชื่อคนตรงหน้า สลับครางเมื่อการเคลื่อนไหวเร็วขึ้นเรื่อยๆ

"เหลิงหู่! อ๊า!!"

"ไม่เป็นไร.." นักฆ่าอันดับหนึ่งของตระกูลป้ิงตี้ จูบขมับปลอบโยนคนรัก กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ในขณะที่ช่วงล่างก็เคลื่อนไหวต่อเนื่องไม่หยุด

"ฉันอยู่ตรงนี้.."

"อืม.." ดวงตาสีนิลสบประสานกัน ตอนนี้ไม่เพียงใบหน้า แต่ทั้งร่างของเคนชินก็แดงด้วยแรงอารมณ์ ริมฝีปากอิ่มที่เจ่อเล็กน้อยมีหยดน้ำใสเหนียวออกมาจากจูบนับครั้งไม่ถ้วน ดวงตาหวานฉ่ำปรือจ้องมาที่เขา ไรผมที่ลู่กับใบหน้าเพราะชื้นด้วยเหงื่อ ทั่วลำคอระหงและแผงอกขาวเต็มไปด้วยรอยรักของเขา เสียงทุ้มหวานเรียกเขาไม่หยุด น่ารักอะไรอย่างนี้!

เหลิงหู่อดไม่ได้ที่จะจูบร่างบางอีกรอบ ก่อนวกมากัดลำคอและแผงอกเนียนสร้างรอยรักจนแทบไม่มีที่ว่าง มือซ้ายก็ลูบไล้สะโพกและขาเรียวไม่หยุด ลิ้นร้อนหยอกล้อติ่งสีชมพูอีกครั้ง ช่วงล่างก็ยังคงเร่งความเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ จนร่างบางหวีดร้องครางลั่น การรุกรานทั้งบนและล่างนี้ทำให้สมองขาวโพนไปหมด  ได้แต่ครางเรียกชื่อคนรักช้ำไปมา มือเรียวเผลอข่วนแผ่นหลังกว้างด้วยความเสียวซ่านจนเป็นรอยแดง แต่สำหรับเหลิงหู่ นี่เหมือนเป็นการบอกว่าเขาเป็นของคนตรงหน้า เหมือนที่คนตรงหน้าเป็นของเขา  จึงดูเหมือนจะชอบใจด้วยช้ำที่พอเสร็จบทเพลงรักทีไร แผ่นหลังของตนจะเต็มไปด้วยรอยเล็บ ทั้งจิก และข่วนอยู่ทั่ว แม้ตอนเคนชินเห็นผลงานตนเอง จะอายจนไม่กล้าสู้หน้าตนทุกครั้งก็ตาม

"อืม..เคนชิน" ร่างสูงกอดร่างบางแน่น พรมจูบทั่วใบหน้าหวานไม่รู้เบื่อ หอบกระเส่าด้วยแรงราคะ ผนังร้อนระอุตอดรัดแกนกลางเขาแน่น ราวจะไม่ปล่อยไปไหน แขนขากอดตนแน่นราวกลัวว่าจะหนีหายไป เสียงหวานครวญครางร่ำร้องหาแต่เขา ยิ่งลูบไล้ทั่วร่างกายนี้ก็ยิ่งกระตุ้นแรงปรารถนา ยิ่งขยับกายมากเท่าไร ก็ยิ่งสุขสมมากเท่านั้น ช่างน่ารักจริงๆ

"เหลิง..หู่..อือ" ร่างบางกอดร่างสูงแน่น หลับตาปี้รับจูบที่ประทับบนใบหน้า หอบกระเส่าด้วยแรงราคะ ความใหญ่โตที่สอดแทรกเข้ามาราวจะบุกทะลวงร่างให้มิด แม้คราแรกจะทำให้เจ็บปวดราวร่างกายค่อยๆถูกฉีกแยกออกจากกัน  แต่ก็นำความเสียวซ่านวาบหวามไม่คุ้นเคยแล่นไปทั่วร่าง ทั้งทรมานและสุขสันต์ มือหนากร้านที่ลูบไล้ไปทั่วร่างยิ่งพัดคลื่นอารมณ์ให้โหมสูง ยิ่งร่างสูงขยับกายมากเท่าไร ความร้อนระอุในร่างก็เพิ่มขึ้นจนแทบจะหลอมละลายให้ได้

"อ๊า!!!!" ทั้งคู่ครางเสียงสูงออกมาอย่างสุขสม เมื่อความร้อนปะทุออกมาจนหมด  ทั้งคู่ทรุดตัวอย่างหมดแรง หอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อยอ่อน เหงื่อท่วมตัวราวเพิ่งขึ้นจากน้ำ

เหลิงหู่ยิ้มน้อยๆลุกขึ้นมานั่งพิงโชฟารวบตัวคนรักเข้ามากอด ก่อนจะหอมหน้าผากมนเบาๆ

"น่ารักจริงๆ" ร่างบางก้มหน้าซบไหล่คนรักงุด ใบหูแดงแปร๊ดบ่งบอกอารมณ์เจ้าตัวในตอนนี้ จนร่างสูงหมั่นเขี้ยวงับใบหูแดงๆนั่น จนร่างบางสะดุ้ง

"ข้าไม่เอาแล้วนะ!อ๊า!" เคนชินผละออกจากเหลิงหู่อย่างแรง แต่ลืมไปสนิทว่าร่างกายของพวกเขานั้น ยังคงกลืนกินกันอยู่ ส่งผลให้เขาร้องเสียงหลง

"โอเคๆ ไม่เอาอีกรอบหรอก หึหึ" จิ้งจอกน้ำแข็งหัวเราะเจ้าเล่ห์ หอมเรือนผมสีแดงเบาๆ

"ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้"   สามเดือนมานี่ข้าใส่เสื้อคอสั้นนับครั้งได้ เพราะใครกันล่ะเจ้ามันจิ้งจอกจริงๆด้วย

"แค่นายเท่านั้นแหละ" เหลิงหู่กอดเคนชินอย่างหวงแหนราวเป็นสิ่งสำคัญ จนคนโดนกอดกอดตอบด้วยความขัดเขิน แนบหูฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงไม่แพ้ตน ก่อนที่ร่างสูงจะกระซิบข้างหู

"ไปอยู่กับฉันนะ"

ร่างบางเม้มปากแน่น ก่อนจะหลบสายตาไป

"ทำไม ถ้าบอกความต้องการไป เจ้าชายไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว"

"ข้าไม่อยากไป" เหลิงหู่มุ่นคิ้ว

"เพราะบ้านฉันเป็นมาเฟียใช่ไหม" ร่างบางกอดเหลิงหู่แน่นขึ้น ซบใบหน้ากับแผ่นอกกว้าง ทำให้เหลิงหู่ถอนหายใจ ตบหลังคนรักเบาๆ

"ฉันเข้าใจดีว่าการเข้าตระกูลอิทธิพลมืด มันลำบากใจมากแค่ไหน    การเป็นพ่อบ้านอยู่ที่นี่ ที่เห็นนายเป็นคนครอบครัว คงทำให้นายสบายใจมากกว่าใช่ไหม" ในห้องปกคลุมด้วยความเงียบพักใหญ่ และนั้นก็แทนคำตอบได้ดี

"ฉันจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ไม่ให้ตระกูลฉันมายุ่งกับนาย หลังจากนั้น มาอยู่กับฉัน ไม่ก็" มือหนากอบกุมมือบางไว้ สายตาที่ส่งมาแน่วแน่นราวเอ่ยคำสาบาน  "ให้ฉันมาอยู่เคียงข้างนาย ตลอดไป นะ"

เคนชินพยักหน้าเบาๆ เหลิงหู่ยิ้มกว้างหอมแก้มแดงๆแรงๆ ก่อนล้มตัวนอนกอดคนรักแน่น  ก่อนที่ทั้งคู่จะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

อยู่เคียงข้างนายตลอดไปนั้นฉันพูดจริง เคนชิน

ถ้าร่างกายของมนุษย์นี้ไม่อาจอยู่เคียงข้างนายตลอดไปได้ ไม่เป็นไร ฉันจะทิ้งมัน

ถ้าการขึ้นเป็นหัวหน้าตระกูลปิ้งตี้ มันทำให้ฉันไม่สามารถมาอยู่ข้างนายได้ ไม่เป็นไร ฉันจะสละมันไป

ถ้าครอบครัวที่เป็นมาเฟียของฉัน ทำให้นายไม่อยากมาอยู่กับฉัน ไม่เป็นไร ฉันจะออกมาอยู่กับนายแทน

ถ้าตอนนั้นนายไม่อยากมาอยู่ข้างนอก อยากอยู่ใน Second Life ไม่เป็นไร ฉันจะไปอยู่ที่นั้นกับนายเอง 

ต่อให้วันนี้นายยังไม่รักฉัน ลืมผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ไม่เป็นไร ฉันยอมนั่งดื่มชา เป็นเพื่อนนายไปตลอดชีวิตก็ได้

ต่อให้ต้องกลายเป็นหุ่นยนตร์ หรือตัวเลขชุดหนึ่ง แต่ถ้ามันทำให้ฉันได้อยู่เคียงข้างนายตลอดไป ฉันก็ยอม 

ฉันไม่เคยเสียใจที่มารักนาย แม้จะเสียดายนิดหน่อยที่นายไม่อาจมีลูกให้ฉันได้ ซึ่งฉันคงดีใจมากถ้าได้เห็นลูกของฉันกับนาย แต่ก็ไม่เห็นเป็นไร 

ความรักของฉัน มันบ้ามาก ฉันรู้ดี แต่ว่าฉันก็ไม่สามารถหักห้ามใจไม่ให้รักนายได้ 

นายคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตฉัน เคนชิน 

ดังนั้น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฉันจะอยู่เคียงข้างนาย ตลอดไป

 


แถม

"เจ้ารู้ไหมว่าโซฟาตัวนี้ราคาเท่าไร" เหลิงหู่ถูกปลุกขึ้นมาตอนเที่ยงคืนกว่าๆ    ็โดยร่างบางที่เอ่ยเสียงเรียบจนน่ากลัว ตาสีดำกวาดมองโซฟาที่ใช้เป็นที่รองรับกิจกรรมตอนหัวค่ำ เงียบๆ ไม่มีอะไรมากแค่ก็เต็มไปด้วยคราบขาวแข็ง เบาะบุบลงไปหลายแห่ง บางที่มีรอยฉีกขาด

"แล้วเจ้ารู้ไหมว่า โซฟาหนังแกะมันจัดการยากแค่ไหน" น้ำเสียงร่างบางเย็นยะเยือกลงไปอีกหนึ่งระดับ

"เห็นใจคนทำความสะอาดอย่างข้าบ้างได้ไหม  ไม่ใช่เอาแต่ใจแบบนี้ เย็นนี้พวกเสี่ยวเสี่ยวหลานจะกลับมาแล้ว แล้วข้าจะอธิบายกับพวกเขายังไง!" เคนชินอายจนโกรธไปแล้ว ถ้าเป็นที่เตียงแค่เปลี่ยนผ้าปูก็จบ แต่โซฟาหนังแกะราคาแพงจับจิตแบบนี้ ทางเดียวคือส่งซ่อมกับร้าน แล้วทั้งรอยข่วนรอยบุบนี้ก็ชวนคิดไปในทางนั้นเหลือเกิน ไม่ว่าทางไหนก็น่าอายพอกัน

เหลิงหู่มองแล้วพูดอย่างไม่สำนึกว่า "ฉันซื้อให้ใหม่ก็ได้"

พลั่ก

หมัดลุ่นๆอัดเข้าที่ท้องของร่างสูงเต็มๆ เหลิงหู่จุกจนตัวงอเป็นกุ้ง ในขณะที่คนลงมือหยิบเสื้อผ้าที่กองกับพื้นมาใส่ก่อนเดินเข้าห้องน้ำ ดูจากฝีเท้าแสดงให้เห็นชัดเจนว่าโกรธมาก จิ้งจอกหน้ากากเงินมองคนรักอย่างงุนงงก่อนจะถอนหายใจเบาๆแล้วกดโทรศัพท์

"ฮัลโหล ร้านเฟอร์นิเจอร์XXX ใช่ไหม ขอจองโซฟาหนังแกะแท้สีครีมขนาดใหญ่ จะไปรับตอนเที่ยงวันนี้ จ่ายเงินสดสองเท่า" เสียงถอนหายใจของพนักงาน แว่วมาจากปลายสาย

edit @ 18 Mar 2013 20:04:33 by Aisouno

edit @ 19 Mar 2013 15:05:06 by Aisouno